Persoonlijke brief van Tara: ik ben de weg een beetje kwijt

Vorige week zaterdag gebeurde er iets vreemds. We waren net twee dagen terug uit Bali en Larissa appte mij over een YouTube workshop in Amsterdam. Ik had daar dus totaal geen zin in maar ik besloot toch mee te gaan, want misschien zou het leerzaam zijn. Ofzo. Ik vraag mij op dit moment nog steeds af of het een goed idee was of een slechte. 

De jongen die de workshop zou geven begroette ons vriendelijk en daarna zag ik al enkele bekende gezichten om ons heen verschijnen. We namen plaatst in een voor ons bekende ruimte van Google, we mochten wat te eten pakken en kort daarna begon de workshop al. Nu ben ik niet iemand die zich lang kan concentreren en al helemaal niet in deze setting. Hoe ik ooit mijn studie heb afgerond is echt een raadsel want na tien minuten opletten haak ik vaak alweer af. Concentratieproblemen heb ik. Op het moment dat ik begon te dagdromen merkte ik dat ik mij raar begon te voelen en daarmee bedoel ik: introvert, verlegen en dichtgeklapt. Ughhh.

Nou goed, ik wilde direct weglopen maar ik ben een sterk wijffie en ik bedacht mij net op tijd dat het een beter idee was om de workshop volledig uit te zitten. Het was namelijk erg interessant en het enige dat mij dwars zat op dat moment, was mezelf. Maar man man man wat duurde die vier uur die erop volgden LANG! Op een gegeven moment moesten we ook dingen presenteren en antwoorden geven aan de hele groep, want interactie houdt eenmaal een workshop levend en dan leer je ook het meest. Top hoor, maar zoals ik al vertelde was ik volledig dichtgeklapt na de eerste tien minuten en ik voelde mij dus echt super ongemakkelijk en verlegen. Dus nee, ik wil dan niet de beurt krijgen. Ik dacht alleen maar: ‘kan de aarde alsjeblieft opensplijten en mij erin opzuigen? Thanks.’

Ik heb het allemaal overleefd en het was tijd om naar huis te gaan, eindelijk. Het werd buiten al donker en ik zou die avond in mijn eentje eten, want mijn vriend zou de ochtend erop pas thuiskomen van wintersport. Dat vind ik normaal gesproken best wel lekker want dan kan ik uitgebreid chick flicks kijken en sushi bestellen bijvoorbeeld. Toch voelde het een beetje eenzaam en mijn gedachten namen al snel de overhand.

Dat ik in een dipje zou raken na onze vakantie had ik zeker wel verwacht, maar de intensiteit ervan was een stuk krachtiger dan gedacht. De tranen spoten nog net niet als fonteintjes uit mijn ooghoeken zoals je dat wel eens in tekenfilms ziet. What is happening?! Pfff wat voelde ik mij op dat moment SLECHT! Ik kon ook echt niets anders denken dan: ‘IK WEET HET ALLEMAAL NIET’. De handen schoten letterlijk continue in mijn haar, mijn eetlust was verdwenen en de tranen stopten maar niet.

Ik probeer altijd positief naar dingen te kijken en in dit geval kan ik alleen maar zeggen dat ik onze Bali Break echt nodig had. Shit was going down en dat was maar goed ook, want vanaf daar kan je alleen nog maar omhoog toch?

De drie dagen die erop volgden waren donker. Ik merkte dat niet alleen aan de oneindige stroom aan tranen (ik ben serieus uitgedroogd nu) maar ook aan de manier waarop ik alles bekeek, door een donkere bril. Niets was goed, alles was onmogelijk en alles was vooral ten einde. Er hing een grote negatieve energiewolk om mij heen en dat is echt super irritant, misschien herken je het wel.

Op dag vier leek het wel alsof de zon scheen (dit was niet zo)! Ik werd wakker en ik had een soort helder moment waarop ik alles weer duidelijk kon zien. Ken je dat nummer? ‘I can see clearly now the rain is gone?’. Nou ik voelde ‘em hoor! Ik zette meteen alles op een rijtje voor mezelf en ik kon eindelijk weer zien dat het allemaal zo slecht nog niet was. Maar verandering was zeker een ‘moeten’ geworden, kijkende naar die donkere dagen ervoor was/is het zeker wel tijd voor actie.

Ik ben dus echt niet iemand die snel om hulp vraagt maar in dit geval blijkbaar wel. Het speelde dan ook al een lange tijd en ik was er nu klaar voor. Ik heb gepraat met mijn beste vriendinnen, met mijn vriend, met Larissa en ook met mijn moeder. Zij konden goed luisteren, goed reageren en mij gerust stellen. Het is zó belangrijk om de juiste mensen om je heen te hebben en daar ben ik enorm dankbaar voor. Jullie als lezers zijn ook ontzettend belangrijk voor mij en dat is de reden dat ik dit persoonlijke verhaal met je wil delen. Sommigen van jullie volgen mij al jarenlang, door alle fases heen, want we doen dit eenmaal al zo’n negen jaar. Kan je dat geloven? Ik was 18 jaar toen ik begon en daarom is het niet zo gek dat ik klaar ben voor verandering nu.

Even geen Weekly Snaps meer vanuit mij

De Weekly Snaps is een artikel waar velen van jullie graag naar kijken en ik begrijp het enorm, want ik kijk ook graag naar Serena’s Instalabs bijvoorbeeld. Ik heb alleen gemerkt dat ik de artikelen met minder passie en interesse vulde de laatste tijd. Soms maakte ik een foto puur omdat ik het artikel wilde vullen en niet omdat ik daadwerkelijk de behoefte had om mijn dagelijkse leven op camera te zetten, of het nu op video of op foto was. En weet je, na zoveel jaren foto’s delen rechtstreeks van mijn telefoon heb ik blijkbaar wat meer behoefte aan privacy gekregen. Natuurlijk kies ik altijd zelf wat ik deel en ook wat ik niet deel dus ja, die privacy heb ik tegelijkertijd ook zelf in de hand hoor, ik weet het! Daarom heb ik mijn vriend ook nooit gedeeld online en daar hebben jullie altijd enorm veel respect voor gehad, dat is iets waar ik erg dankbaar om ben!

We begrijpen elkaar (denk ik) heel erg goed, of je mij nu al negen jaar volgt of maar een jaar. Ik heb het al eens eerder genoemd maar jullie voelen soms echt aan als vriendinnen en dat kan ik zeggen omdat ik enkele van jullie ben tegen gekomen in real life. Zo tof! Dus ik ben ook niet bang om te zeggen dat ik eventjes geen Weekly Snaps meer wil verzorgen. Want als ik iets met liefde online wil zetten dan moet het echt uit mezelf komen en op dit moment komt het meer uit een routine. Zoals je waarschijnlijk ook wel een beetje hebt begrepen uit dit verhaal, moet ik nu ook echt voor mezelf kiezen.

Voor de duidelijkheid: Larissa zal nog wel wekelijks de Weekly Snaps verzorgen! 

Hoe nu verder?

Deze vraag circuleert in mijn hoofd. In het geval van de blog en YouTube ben ik momenteel heel erg verdwaald. Ergens weet ik precies wat ik wil maar ergens ook niet. Zoals Larissa al beschreef in haar artikel delen we enkele interesses maar andere ook totaal niet. We zijn erg verschillend qua persoonlijkheid en op het gebied van reizen zijn we ook anders! Dit is overigens echt geen probleem en we vormen echt een goed team samen. Als ik dat zeg dan moet ik altijd eventjes aan dat yin yang teken denken!

Tijd en ruimte is nu een must, want dat hebben wij nodig voor creativiteit. Momenteel hebben wij het idee dat wij voornamelijk druk zijn met de ‘saaie administratieve computer dingen’ en we willen juist druk bezig zijn met creëren. Daar hebben jullie vooral ook veel meer aan! Ik besefte dit vooral toen ik een weekje op Aruba zat samen met een groep mensen die zich met veel passie stortte op de fotografie. En ik besefte het ook toen ik vlogs van ons terug keek, waarbij je ons veel te vaak achter een beeldscherm zag zitten. Weet je, tegelijkertijd hoort het er ook bij dus ik klaag niet, maar het is zeker wel een kwestie van het vinden van de juiste balans. Die balans zijn we kwijt en ik denk dat we hulp moeten inschakelen omdat het allemaal teveel wordt. We komen er wel uit.

Met dit verhaal heb ik enkele zaken met jullie besproken en dat is niet het enige waar ik op dit moment mee struggle, maar wel hetgeen dat ik wil delen op dit moment. Jullie zijn met ons meegegroeid als persoon en ik wil nog even kwijt dat ik daar ontzettend blij mee ben. Het begrip vind ik erg belangrijk en ik neem jullie zeker niet voor lief. Ik probeer de zorgen een beetje achter mij te laten zodat ik kan focussen op de toekomst en op mijzelf.

Ohja als laatste wil ik nog even zeggen dat dit mijn persoonlijke verhaal is en niet die van Larissa. Zij verzorgde het laatste artikel en ik deze. En weet je, Larissa worstelt ook op dit moment maar haar situatie is weer net anders, vandaar dat ik het er zo duidelijk bij vermeld.

Het klinkt ironisch maar deze ‘online influencer’ (lol ik haat dat woord) is een beetje internetgek geworden en ik moet daaraan werken. Ik zal meer me-time en offline time inlassen. Denk aan koken, bakken, boeken lezen, wandelingen maken, podcasts luisteren, misschien beginnen aan yoga en mediatie, vaker sporten voor mijn mindset, knuffelen met Marshall en nieuwe hobby’s ontdekken. Dat zijn dingen die misschien vanzelfsprekend zijn voor sommigen, maar voor mij dus niet.

Heb jij ook zo’n behoefte aan offline momenten nu de wereld zo snel gaat? Herken je mijn situatie en heb jij misschien nog tips voor mij? Hoe gaat het eigenlijk met jou?

Liefs Tara

P.s. Mocht je willen weten hoe het met mij gaat, bezoek dan mijn Instagram-account. Daar zal ik waarschijnlijk nog wel regelmatig updates delen, of het nu een wallpost is of een story en ik zal de blog ook zeker nog vullen met content als ik daar met liefde aan kan beginnen. Ik heb al wat tijd voor mezelf genomen en ik merk dat ik langzaam weer ideeën krijg, maar wil mezelf niet pushen.

Wat je bijvoorbeeld niet weet (maar nu wel omdat ik het vertel) is dat ik over dit artikel ook een tijdje heb gedaan. Ik begon met schrijven maar mijn lichaam zei nee, de hartkloppingen werden erg heftig en bonkten in mijn keel. Dit vond ik best wel eng, waardoor ik steeds niet verder kwam. Toen de hartkloppingen ietsjes zakte (en dus nog niet weg waren) typte ik erop los. Ik heb alsnog het stuk zo’n 4x compleet herschreven voordat ‘ie online kwam. Er gingen een aantal dagen overheen totdat ik tevreden was.

Weet je, men denkt soms dat het schrijven van artikelen, het schieten van foto’s en het maken van een video appeltje eitje is. Het is dan wel een uit de hand gelopen hobby, maar het is eigenlijk een baan met teveel functies tegelijk. Ik haal er nog steeds wel plezier uit nu ik er zo aan denk :)

Als allerALLERlaatste (beloofd) wil ik nog even zeggen dat het goed komt met mij. Het leven zit vol met ups en downs dus dit hoort erbij. Love you all.

Weekly Snaps #120
Weekly Snaps #119
Deel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

70 Reacties

  1. Denise
    19 februari 2019 / 20:56

    Hoi lieve Tara,

    Donkere dagen zijn super naar en daar heb ik er aardig wat van gehad. Soms nog steeds. Ook hetzelfde gevoel als ik achter de computer zit of in een grote groep mensen. Alsof je je ineens heel bewust bent van jezelf en daar jezelf helemaal in verliest.

    Ik hoop dat je snel weer er boven op komt en weet wat je nodig bent.

    Mij is geleerd om afleiding te zoeken, te bewegen en om het soms keihard aan te gaan (makkelijker gezegd dan gedaan) door middel van jezelf te vragen waar iets vandaan komt en wat het ergste is dat er kan gebeuren.

    Ik gun je alle tijd en rust die je nodig bent ❤️

    X

    • Tara
      Auteur
      21 februari 2019 / 10:25

      Hi Denise,

      Wat vervelend om te lezen dat je soms nog steeds donkere dagen hebt, dikke knuffel aan jou. En ja, dat gevoel. Ik ben zelf altijd mega verlegen geweest vroeger en daar vergelijk ik het altijd mee, tegelijkertijd voelt het als faalangst. Bang dat je voor schut staat ofzo? Ik kan het niet eens uitleggen maar ik vind het wel altijd erg rot als het gebeurt. Afleiding zoeken klinkt als een goed idee, confronteren ja.. En bewegen! Momenteel ben ik bezig met een 30 dagen yoga sessie waar ik totaal niet goed in ben, maar wat mij wel rust geeft. Ik kreeg het als tip hier in de reacties, misschien vind je dat ook wel interessant! Dikke knuffel en hopelijk tot ooit weer! ❤️

      P.s. Ik drink dagelijks uit de lama mok!

        • Denise
          21 februari 2019 / 19:04

          Ik snap helemaal wat je bedoeld! Ik was vroeger net zo! Maar het komt goed en hopelijk werken de tips uit de comments. Zag de mok ook bij larissa haar stories voorbij komen :) heel leuk om te horen dat jij de mok dagelijks gebruikt! Daar wordt je al ietz vrolijker van haha! Ik ga zeker die 30 dagen yoga sessie doen ❤️

          X

  2. Marlot
    19 februari 2019 / 22:38

    Lieve Tara, doe vooral dingen die je leuk vind en waar je je goed bij voelt 😘. Herken je verhaal ik heb de laatste tijd ook veel downs mee gemaakt en dat valt niet altijd mee. Liefs Marlot

  3. Bo
    20 februari 2019 / 09:56

    Doe het rustig aan en neem je tijd ❤️ Jouw gezondheid is het allerbelangrijkste!

  4. Ann
    20 februari 2019 / 13:38

    Wauw Tara wat ontzettend maar ook ontzettend Brave van je dat je dit met ons deelt en daarom weet ik zeker dat het goed komt.

    Neem al de tijd die je nodig heb. We zullen hier op je wachten en zijn wanneer jij er klaar voor bent.

    You are Beautiful
    You are Brave
    You are especially Strong.

    Liefs Ann

    • Tara
      Auteur
      21 februari 2019 / 10:14

      Lieve Ann, dankjewel voor je berichtje! ❤️

  5. Flavia
    20 februari 2019 / 16:26

    Silver lining! :)

    • Tara
      Auteur
      21 februari 2019 / 10:01

      ❤️ Every cloud has a silver lining x

  6. S
    21 februari 2019 / 19:48

    Lieve Tara,

    Je verhaal is heel herkenbaar, dit zijn serieuze tekenen van overspannenheid, als je nu geen break neemt dan kan je een paniekaanval krijgen. Neem je rust, liefst voor een aantal maanden. Je lichaam geeft duidelijke signalen af om het heel rustig aan te doen. Jouw gezondheid gaat boven alles, ook je trouwe lezers :) wees lief voor jezelf!

  7. Sandy
    24 februari 2019 / 07:29

    Heel veel sterkte en zoek afleiding. Bij mij heeft mijn werk me altijd door dit soort periodes heen geholpen. Dan had ik geen tijd om te piekeren. Verder een toffe site die mij weleens helpt: sochicken.

  8. Amina
    25 februari 2019 / 09:30

    Lieve Tara,

    Dank voor het delen en dat je je kwetsbaar hebt opgesteld. Misschien geeft het nu ook wel rust om het op papier te hebben uitgetypt. Voor jezelf kiezen, laat zien dat je sterk bent. Neem de tijd voor jezelf en geniet ervan!

  9. Maaike
    26 februari 2019 / 14:22

    Zou je ( voor wanneer je je weer goed voelt) niet een assistente kunnen inhuren, die alle computergerelateerde zaken afhandelt, zodat je jezelf puur met het creatieve deel bezig kunt houden? Wanneer ik zelf merk, dat ik teveel in mn hoofd zit, probeer ik meer activiteiten te ondernemen waarbij ik fysiek bezig ben en echt aan het ‘doen’ ben, zodat ik weer wat meer in balans kom. En tegelijkertijd stoot ik dingen af, die mij alleen maar energie kosten en waar ik niks voor terug krijg.

  10. Inge
    1 maart 2019 / 14:43

    Mooi dat je je verhaal zo eerlijk deelt! Ik herken er veel uit. Het allerbelangrijkste is denk ik: geef het de tijd. Ik lees dat je ook schrijft over introvert zijn. Ik heb van de boeken ‘Ik moet nog even kijken of ik kan’ en ‘De kracht van stille mensen’ zóveel geleerd over dat onderwerp en daarmee ook over mezelf. Misschien een aanrader voor jou :)

    Liefs!

  11. Esra
    10 maart 2019 / 07:22

    Hi Tara. Volgens mij is het een beeld wat je neerzet van jezelf wat niet strookt met je eigen beleving van jezelf. Het leven is constant in beweging, zie de natuur en leven om je heen? Was er een moment dat de boom zei ‘ en nou las ik een pauze in en sla ik een jaar over?’. Nee. Echter de boom gedijt mee met de dynamiek/kracht wat er al was en is. Ik wil al ruim 9 jaar bloggen maar ook nog nooit werkelijk gedaan. Graag schrijf en fotografeer ik, hier schuilt mijzelf in en meer zelfs. Dit delen maakt kwetsbaar, voelt als bloot staan en wat in ons huis/thuis maakt dat we wel uit het kwetsbare kunnen stappen? Even kunnen bijkomen, rusten, liggen en ons zelf zijn? Jawel, niet alleen de vier muren en het dak boven ons hoofd. We beschermen, lassen ook ruimte in om ons eigen lijf/geest. Soms alleen is die veel en veel fragieler doordat we inderdaad onder druk staan of de druk van buitenaf nog meer toegenomen is. We veranderen constant zei ik al, dus kan het niet zo zijn dat jouw ‘bescherming aan verandering toe is. Misschien is dat inderdaad in meditatie te vinden (je deed ook aan sport), zelf heb ik wat woestijnervaringen in mijn leven opgedaan en meditatie was bij uitstek (wetenschappelijk bewezen ook) de manier voor mij. Ik heb ook een persoonlijke coach, dat hoeft niet altijd maar het zorgt er wel voor dat ik de zaken die ik met vrienden/relaties wil delen gebalanceerd kan houden. Onze relaties lijden anders weleens er onder, immers ook voor hun geldt hetzelfde en dan is een coach van buitenaf die anders waarneemt en denkt even een goede oplossing. Het is een héél lastig beroep, wat eens bloggen was is vloggen geworden waardoor zelfs de kijker gaat nadenken met gezond verstand ‘ hoeveel 15 minuten video’s kan ik kijken op 24u?’ Is dit wel nodig? Wat doet dit met mijn hersenen? Wat doet dit met mijn concentratie? Weet je dat elk blik op de telefoon een uitwerking heeft van zeker 20 minuten tot het weer de rust ervaart? ….. Tara ik denk dat jullie een behoorlijke menigte aan mensen aanspreken. Al zitten ze zoals ik achter een scherm een contactmanier te leggen. Je staat wel bloot aan al deze energie. Mijn wijze raad is, gekregen van mijn moeder: trek denkbeeldig een cirkel om de menigte. En loop er langs. Dat is de kunst, net als met piano leren spelen of een sport beoefenen: je leert er vaardig in te zijn. Jouw zus Serena kreeg pas een zoontje, onderging ook verandering maar zij kiest er wel voor om entertainment neer te zetten voor de menigte. Wellicht dat jouw keuze anders zal vallen. Ga je kiezen voor hetzelfde vak, met meer eigenruimte en voldoening daarin maar ook voldoening voor jou op niveau van maatschappelijke deelname/relatie? Wie weet mag jij content gaan maken (want je hebt een hekel aan online influencer zijn) voor de mensen die langs die denkbeeldige cirkels lopen.. Wie zal het zeggen. Ook dit gaat voorbij en vind het antwoord in je eigen intuïtie. Liefs Esra (ik ga dus wel bloggen/ al heb ik een vraag. Start ik direct met wordpress via een kant&klaar pakketje? Of is het ook noodzaak om er naast extern te hosten+kopen van domeinnaam?)

  12. Sharon
    13 maart 2019 / 11:52

    Hoi Tara,

    Ik wil je even laten weten dat je niet alleen bent. Ik ging in 2017 door een diep dal en heb daar nog (bijna) dagelijks last van. Langzaam ben ik eruit geklommen door hulp te zoeken en veel te praten met o.a. mijn vriend en familie. Dit heeft me veel geholpen. Ups en downs zal ik altijd blijven hebben, maar vergeet vooral niet dat je mensen om je heen hebt die het beste met je voor hebben! Neem rustig je tijd en focus lekker op jezelf en je omgeving.

    Liefs Sharon

@Endlessweekendnl

7   287
3   236
4   261
6   127